Δυό μήλα, δυό κυδώνια

Still-Life-with-Tiziano-painting-Nikos Roccos-DSΔυό μήλα, δυό κυδώνια και η σελίδα ενός ημερολογίου τοίχου ήταν η αφορμή και η πρώτη ύλη γι’αυτή την φωτογραφία-άσκηση στην συμβατική, ακαδημαϊκή εικονογραφία της νεκρής φύσης. Το ημερολόγιο μού το έκανε δώρο μια γερμανίδα μοντέλα για τις υποδειγματικά παρασχεθείσες άμισθες φωτογραφικές υπηρεσίες μου. Γνώριζε την αγάπη μου για τη ζωγραφική και το ημερολόγιο της είχε αναπαραγωγές πινάκων μεγάλων ζωγράφων που στεγάζονταν στην Πινακοθήκη του Βερολίνου. Της ιδιαίτερης πατρίδας της δηλαδή.

Αυτό που ήθελα να κάνω-πέρα από την πρόθεση για μια απολύτως συμβατική εικόνα-ήταν να δημιουργήσω έναν μικρό ψευδαισθητικό τρικ με τα κυδώνια. Ο πίνακας-έργο του Tiziano-δείχνει την κόρη του ζωγράφου να κρατά ένα μεγάλο μεταλλικό δίσκο φορτωμένο με φρούτα ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει ένα κυδώνι-μπορεί άνετα να είναι και κάποιο άλλο φρούτο αλλά η ερμηνευτική τάση είναι να θεωρείται κυδώνι αυτό. Φυσικά οι διαστάσεις του στην αναπαραγωγή δεν είναι εύκολα συμβατές με ένα πραγματικό κυδώνι και το ψευδαισθητικό παιχνίδι εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι απόλυτα πειστικό. Αλλά εν πάση περιπτώσει παιχνίδι ήταν και το έπαιξα. Ένα κασσιτέρινο κανάτι και ένα ωραιότατο ολομέταξο χαλί τραπεζιού δημιούργησαν μια μπαρόκ αίσθηση πληθωρικότητας που από μόνα τους τα δυό συν δυό φρούτα δεν θα μπορούσαν ποτέ να δώσουν. Μια φούντα για σημαία ολοκλήρωσε την μπαρόκ εντύπωση με πολύ γλαφυρό τρόπο.

Υπάρχει όμως και μια ριψοκίνδυνη επιλογή στην εικόνα που είναι φανερό ότι διασκέδασα με την παρεμβολή της: η πλαστική σακούλα μέσα από την οποία αναδύεται η μορφή της κόρης του Τιτσιάνο. Περιέργως έδεσε με το σκηνικό και δεν με έστειλε παντελώς αδιάβαστο στυλιστικά. Στο στούντιο έψαξα να βρω κάποιο υποκατάστατο-ένα τσόχινο σακί θα ήταν ιδανικό αλλά πού να το βρεις εκείνη τη στιγμή; Το ενδιαφέρον τελικά είναι ότι ενώ είμαι εξοικειωμένος με την φλαμανδική, την ολλανδική και τη γαλλική νεκρή φύση, η συγκεκριμένη, από κάποια ιδιαίτερη ιδιοτροπία της στιγμής, βγήκε καθαρά ιταλική-είναι ζήτημα αν έχω δει στη ζωή μου δύο ιταλικές νεκρές φύσεις της εποχής του μπαρόκ. Μόλις είδα το φωτογραφικό αποτέλεσμα ανέκραξα με έκπληξη: μα αυτός είναι φτυστός Giuseppe Recco! Ένας απελπιστικά ήσσονος σημασίας ναπολιτάνος ζωγράφος της εποχής του Μπαρόκ. Πώς ανασύρθηκε στη μνήμη μου κάτι που ποτέ δεν μού άρεσε και ποτέ δεν είχα προσέξει αρκετά; Μεγάλη απογοήτευση λοιπόν και από τότε είπα στον εαυτό μου: τέρμα οι ακαδημαϊκές φωτογραφικές ασκήσεις. Σού επιφυλάσσουν δυσάρεστες εκπλήξεις.Παραθέτω μια εικόνα του Recco που κάπως φέρνει σ’αυτό που αποδείχτηκε υποσυνείδητη επιρροή μου. Δυστυχώς δεν την βρήκα σε καλύτερη ανάλυσηαρχείο λήψης

Advertisements

Leave a comment

Filed under Still Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s