Η δύσκολη ζωή του πορτραιτίστα

ritratti 017

Τόχω ξαναγράψει και με άλλη αφορμή ότι τίποτε άλλο δεν αγαπώ πιο πολύ στη φωτογραφία από το πορτραίτο. Παρότι οποιοδήποτε όνομα μπορεί να έκανα αυτό ήταν σ’αυτό που λέμε συμβατικά ανθρωπιστική φωτογραφία δρόμου, η χαρά που μού έδινε και μού δίνει ακόμη το πορτραίτο δεν μπορεί να συγκριθεί με καμιά άλλη φωτογραφική δραστηριότητα.

Το κακό είναι ότι αυτή τη χαρά συνήθως δεν τη συμμερίζονται αυτοί που είναι να φωτογραφηθούν και δεν σού διαθέτουν ούτε λεπτό παραπάνω από όσο έχει συμφωνηθεί με το έντυπο που δουλεύεις ή από όσο ο τρόμος μπροστά στο φακό επιτρέπει ακόμη και στο οικειότερο πρόσωπο σου να σταθεί εκεί. Αν ξέρατε πόσες φορές προσπάθησα-έχω καλό λέγειν-να τους πείσω όχι μόνο για τις καλές μου φωτογραφικές προθέσεις απέναντι τους αλλά και για την επάρκεια και την καλή υποδομή για να έχω πρακτικά αποτελεσματικές καλές προθέσεις. Μια φορά ανέφερα σε κάποιον ότι έχω τέτοια λατρεία στο πορτραίτο και το έχω σπουδάσει με τέτοια ενάργεια , ώστε στη βιβλιοθήκη μου θα βρει ούτε λίγο ούτε πολύ περίπου τριακόσια βιβλία που να πραγματεύονται αυτό το θέμα-από το αρχαίο ελληνικό και ρωμαϊκό μέχρι ακόμη και το πιο σύγχρονο ψηφιακό-που μοιάζει τόσο λίγο πορτραίτο και όμως είναι!-του Julian Opie! Τις πιο πολλές φορές είναι πεταμένα λόγια. Το φωτογραφικό πορτραίτο τις περισσότερες φορές προκαλεί αμηχανία και όχι σπάνια απογοήτευση σ’αυτόν που ποζάρισε. Αυτοί που στη δουλειά τους το πορτραίτο είναι επαγγελματική σχεδόν προϋπόθεση τόχουν πάρει απόφαση όπως η καθαρίστρια που θα εισπνέει χλωρίνη.

Ο συμπαθής αυτός Ιάπωνας της φωτογραφίας ήταν ένας κατά βάση εξοικειωμένος με το φωτογραφικό φακό γιατί ήταν μανάτζερ φωτογραφικού πρακτορείου. Παρόλο ότι δεν μού διέθεσε περισσότερη από μισή ώρα για τη φωτογράφιση καθεαυτή-ο υπόλοιπος χρόνος αναλώθηκε στα της δουλειάς του- έδειξε να με εμπιστεύεται και οι φωτογραφίες που βγήκαν σε αυτόν τον απίστευτα μικρό χρόνο ήταν συμπαθητικές. Σίγουρα όμως προτιμώ αυτή την κάπως αντισυμβατικά συνθεμένη εικόνα με το έκκεντρο θέμα της και τον όμορφο υπαινικτικό ρυθμό που δίνει η επανάληψη της καμπύλης της πολυθρόνας στην κλίση της κεφαλής του Goro Kuramochi(αυτό ήταν το όνομα του).

Advertisements

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s